Historia związku człowieka i zwierzęcia sięga czasów prehistorycznych. Wiąże się przede wszystkim z udomowieniem dzikich gatunków, i wydaje się, że był to moment decydujący w tej relacji. Badania nad tą relacją wskazują, że rozpoczęła się pod koniec epoki lodowcowej, w okresie neolitu, gdy człowiek z trybu łowiecko-zbierackiego zaczął przechodzić w tryb osiadły. Mogą świadczyć o tym pierwsze ślady udomowienia zwierząt pochodzące sprzed około piętnastu tysięcy lat. Jednak związek ten rozpoczął się dużo wcześniej. Szacuje się, że nawet może sięgać trzydziestu tysięcy lat wstecz, gdy wilki zaczęły towarzyszyć człowiekowi podczas polowań. Od tego czasu zwierzęta stały się towarzyszami życia prehistorycznych ludzi. Ta relacja mutualizmu jest uważana za jeden z kluczy do ewolucyjnego sukcesu ludzkości. Dzięki niej ludzie i zwierzęta stworzyli swego rodzaju sojusz, dzięki któremu oba gatunki czerpały korzyści. Psy przynosiły cenną pomoc w łowach i ochronie, natomiast człowiek oferował w zamian jedzenie i schronienie.
W ciągu wieków udomowione zostały i inne gatunki. Początkowo po to, aby sprostać potrzebom społeczności ludzkich. Na przykład około dziesięciu tysięcy lat temu udomowiona owce i kozy (na Bliskim Wschodzie w tzw. Żyznym Półksiężycu ciągnącym się od Egiptu poprzez Palestynę i Syrię po Mezopotamię). Dostarczały one człowiekowi mleka, wełny, mięsa i skór. Nieco później (około dziewięciu tysięcy lat temu) udomowiono świnię (m.in. w Azji i Europie). Bydło – pochodzące od dzikiego tura – udomowiono osiem tysięcy lat temu, konie ponad pięć tysięcy lat temu. Powód udomowienia był podobny – dla ich mięsa, mleka, wełny lub siły roboczej.
Mimo, że początkowo związek ten sprowadzał się do wspomagania człowieka w przetrwaniu (zwierzęta chroniły siedlisk zamieszkałych przez człowieka) i rozwoju (pozwalając człowiekowi korzystać z wielu usług świadczonych przez zwierzęta), to z czasem relacja ta zaczęła wchodzić na inne „tory”. Na przykład dziewięć tysięcy lat temu w Mezopotamii oswojono koty. Wprawdzie początkowo cenione były za swoją zdolność do łapania gryzoni i ochrony zapasów ziarna, z czasem jednak ich rola się zmieniła. Poza praktyczną użytecznością, zwierzęta stopniowo nabywały wartość emocjonalną i symboliczną w oczach ludzi. W wielu kulturach kojarzone były z bóstwami (np. koty w starożytnym Egipcie) lub naturalnymi siłami. Totemiczne zwierzęta, uważane za duchowych przewodników lub opiekunów, świadczą o tym głębokim związku.
Zwłaszcza rewolucja przemysłowa i rosnąca urbanizacja sprawiły, że rola zwierząt ewoluowała. Mimo, że zwierzęta gospodarskie zachowały swoje ekonomiczne znaczenie, zwierzęta zaczęły odgrywać coraz większą rolę w domach. Psy, koty, ale także ptaki, ryby czy gryzonie stały się pełnoprawnymi członkami rodziny, zaspakajając potrzeby emocjonalne i społeczne.
Dziś relacja człowiek-zwierzę są przedmiotem wielu badań naukowych, podkreślających ich korzyści dla zdrowia fizycznego i psychicznego. Obecność zwierzaka jest związana z redukcją stresu, lęku i depresji, a także z lepszą jakością życia. Interakcje ze zwierzętami stymulują produkcję oksytocyny, hormonu szczęścia i przywiązania. Zwierzęta coraz częściej są angażowane w programy terapeutyczne lub edukacyjne. Psy asystujące oferują cenne wsparcie dla osób niepełnosprawnych, terapia w wspomagana przez zwierzęta stosowana jest w pracy z dziećmi, z osobami starszymi, czy osobami niepełnosprawnymi. W szkołach testuje się obecność zwierząt, aby promować naukę i rozwój kompetencji psychospołecznych. Podobnie w szpitalach – coraz częściej angażowane są zwierzęta.
Tysiącletnia relacja między człowiekiem a zwierzęciem ciągle ewoluuje, wzbogacając się o nowe formy interakcji i wzajemnych korzyści. Zrozumienie historii tego związku jest kluczowe do zrozumienia złożoności i głębi przywiązania, które łączy człowieka ze zwierzęcym towarzyszem, a przede wszystkim do lepszego zrozumienia żałoby po stracie zwierzęcia.
Rola Pet Grief Coacha sprowadza się do empatycznego i życzliwego wsparcia w procesie żałoby po stracie zwierzęcia. Jego celem jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której osoba w żałobie może swobodnie wyrażać swoje emocje oraz znaleźć wsparcie w tym bolesnym doświadczeniu.
Potrzebujesz wsparcia? Skontaktuj się, a wspólnie przejdziemy przez ten proces.